Góry

Mienią się góry kolorami
Poprzetykane nitką miki
Granity niby brokat złoty
Albo cygańskie lśnią kolczyki
Błękitne nocą, czarną sylwetką drą horyzont

Poróżowieją z rannym świtem
W mgły ustrojone welon
Co spływa w dół, ku ciemnym stawom
Okrywa wody płachtą mgławą

A obnażone górskie szczyty
Skąpane słońca promieniami
Dla jednych stają sie marzeniem
Dla innych łączą się z zachwytem

Kiedy wierzchołki pełne światła
W załomach jeszcze drzemie półmrok
Cienie się w mrokach skalnych kryją
Kreśląc po górach ciemne smugi

W złocie skąpane lśnią w południe
O zmroku w purpurowej szacie
Stoją, rubinem ciesząc oczy
I barwiąc chmury ponad sobą

Stopami zanurzone w mroku
Głowę w czerwonej topiąc barwie
Potem w fioletu ton przechodząc
Kolory gasną i płowieją
I szary pędzel wszystkie inne
Ucisza barwą swego tonu

I śpią już góry, otulone
Jak ciepłym szalem, białą chmurą
Nad którą ostre, skalne granie
Szafiry nieba noc ranią



Wiersz Elżbiety Chabros
Zakopane, 1979

Życiowa droga

Splecione dłonie
Co ciepło przekazują z serca do serca
Czułość płynie
I drga w koniuszkach palców
Płomień, co oczy blaskiem szczęscia złoci
Splecione ręce, jedna w drugiej
Obcości świata dziś nie czują
Jedność zamyka się ustami
A świat wewnętrzny ponad światem
Nikogo wokół dziś nie widzą
I nikt nie stanie in ma drodze

Przejdą przez wichry, wiry życia
Przeskoczą świat na jednej nodze
Oprzytomnieją już po latach
Emerytalne chwaląc chwile
I wspomną dawne, dobre czasy
Gdy żyli w słońcu jak motyle
A dziś pod rękę z panią laską
Kroczek po kroczku, pomalutku
Przeżywszy wielkie burze losu
Godzą sie cieszyć z małych smutków

Wiersz Elżbiety Chabros

Taniec

Przewijasz się jak serpentyna
Rzucona w sylwestrowy tłum
Nogi znajdują na parkiecie
Pozostawiony tańca rytm
Chwiejesz się w tańcu jak w bukiecie
W który wiatr dmuchną z całych sił
Ręce jak białe lilie wonne
Do moich skroń wciąż wznoszą się
Pełzną po szyi do mych włosów
Serce napełnia dreszcz rozkoszy
A kiedy usta swoje składasz
Na moich, niczym na ołtarzu
W omdleniu czuję cię przy sobie
Serce z mym jedny rytmem bije
A złota chmura twoich włosów
To się podnosi, to opada
Oczy goraczką roziskrzone
Jak jasne gwiazdy poprzez chmurę
Przebiją blaskiem włosów tęczę
I czuję, że ten taniec jak magik
Serce moje męczy
Gdy pożądanie miłość wlewa
Jak ołów gorący w moje żyły
A potem biegniesz w inny koniec
Zostaję sama w środku sali
Widzę jak srebrem węża
Prześlizgujesz się między ludżmi
Jak się policzki twoje mienią
Biorąc kolor od płatków róży
A gdy orkiestra milknie wokól
Jak opar taflę wodną skrywa
Gasną twe oczy mgłą zasnute
Spada na czoło złota grzywa
W ostatnim tym tanecznym kroku
I siedzisz cicha jak uśpiona
W bezruchu białe tkwią ramiona
Głowa na ramię pochylona
Gdzieś patrzysz, o czymś myślisz
Błądzisz myślami zagubiona
Aż dżwiękiem zbudzi cię muzyka
I wleje życie w twoje członki
Zadrga w sukience, wejdzie w krew
I pójdziesz za nią jak na zew
Nie wiem, czy smierć by pokonała
I z objęć ją ciebie wyrwała
Patrząc na ciebie, myślę - Boże
Ona po śmierci w takt muzyki
Na Twoim będzie tańczyć dworze
A kiedy myślą z nieba wracam
Patrzę, gdzie w tańcu obracasz się
I oczy swe na tobie trzymam
I myślę - nimfa, nie dziewczyna

Wiersz Elżbiety Chabros

To była miłość?

Z oczami wpatrzonymi w siebie

Szukasz przyczyny smutku i tęsknoty

Gubisz się w gąszczu rozmyślań, domysłów

Toniesz w głębinie pragnień i pożądań

Wewnętrzny ogień zrodzony z iskierki

Co się uczuciem kiedyś nazywał

Ogarnął burzę serca, umysł, duszę

Który do dzisiaj ślady swe wypala

To była miłość - zapytasz zdziwiona?

Te ciągłe wewnątrz rozgrywane boje

Ta ciągła walka, bicie się z myślami

Czasy udręczeń, wieczne niepokoje

Cóż z niej zostało?

Wspomnienie

Cierpienie

Garstka popiołu z wielkiego pożaru

Co objął serce moje, a ominął twoje

      Każde zbliżenie tyś jak strażak gasił

       Depcząc butami po gorącym żarze

        Żałuję, żeś wtedy tak gorliwy

      Rąk w ogniu mej miłości nie poparzył

        Sprawdziłeś wszystko, najmniejsze iskierki

     Gasły pod twoim lodowym spojrzeniem

         Co mi zostało - wspomnienie, wspomnienie…

         

        Wiersz Elżbiety Chabros

Myśli moje dzikie...

Jak tabun dzikich rumaków po stepie

Co depcząc trawy nie wiedzieć gdzie goni

Tak myśli moje dzikie i złowrogie

Pędzą przez głowę podobną do koni

A huk ich kopyt ogłusza i straszy

I zebrać myśli wszystkich nie pozwoli

A gdy przycichną galopu odgłosy

Gdy masz nadzieję, żeś panem swej woli

Znów zawód - myśli wypełzną z czerepu

Jak z pustej butli po miodzie lub winie

I każda w swoją stronę kieruje się

Każda w otchłani domysłów twych ginie

A kiedy padasz bólem porażony

Kiedy nie myślisz o nikim, o niczym

I łudzisz się, żeś przejrzał świat

Jedna złowroga myśl z mózgu wykwita

I potężnieje jak ogromny kwiat

Wraca uparcie, do głowy się wciska

W szare komórki zapuszcza korzenie

I czeka, wciąż czeka, na twe orzeczenie

Po co, dla kogo, jest dzisiejszy świat…

Wiersz Elżbiety Chabros

Nieszczęście

 

Noc drzemie uśpiona w szafirowym niebie

Słucha szmeru liści rosnących na drzewie

Zapatrzona w anioły z twarzami bladymi

Które z połamanymi skrzydłami spadają ku ziemi

Widzi myśli lecące ku górze, jak ptaki

Co z krzykiem zderzają się o siebie

Słyszy szum ludzkich głosów

Stępiony przestrzenią

Widzi sowy, które budzą się z uśpienia

I gwiazdy, słyszy ich dziwną muzykę

Jak brzęczenie polnych koników

A gwiazdy migają jak zbite lusterko

Co upadło, i z brzękiem na kawałki pękło

Nieszczęście przyniesie - powiedziałby człowiek

Biorąc okruchy w swe ręce


Wiersz Elżbiety Chabros

“Nie lękajcie się”

Nie lękajcie się - te słowa
Słyszę wciąż od nowa
Gdy mi ciężko wśród szumu i zgiełku

Nie lękajcie się - te słowa
Jak drogowskaz na szlaku
Wskazują drogę do Boga,
Twoją drogę, w lęku, rozterce
Gdy z sił opadają moje słabe ręce

Nie lękajcie się - te słowa
Zaprowadziły mnie do Ciebie
Ojcze Franciszku - biedaczyno z Asyżu
Coś przytulał biedaków
Cieszyłeś się śpiewem ptaków
Pochylałeś nad mrówka małą
Kochałeś ziemie całą
Płakałeś, że Miłość nie jest kochana

Nie lękajcie się - te słowa
Jak otwarta brama
Która po wąskiej drodze prowadzi do Pana
Słowa, które dodają mocy
Aby działać, pocieszać, udzielać pomocy

Nie lękajcie się - słowa, które ciągle słyszę
Gdy z rozkrzyczanego swiata
Wejdę w błogą ciszę
Gdy czasem się zgubię,
Pozwalają wrócić do Ciebie - Panie


Wiersz Elżbiety Chabros
Lublin, 4 marca 2004