Radość życia

Każdy człowiek na swe życie
Patrzy różnie
Przez różowe okulary
Widzi piękny świat
Mowiąc - życie jest cudne
Jak skowronek fruwa po niebie

Czasem wpada w ciemną dziurę
Nienawidząc sam siebie
Czasem tryska fontanną humoru
W euforii i wielkiej radości
To znow ostem się staje dla wielu
Kłując kolcem gniewu i złości

Szkoda czasu marnowaś na smutki
Scenariusze tragiczne układać
                                              Ciesz się szczęsciem
                                              Choć takim malutkim
                                              Szkoda życia, jest przecież zbyt krótkie

W blasku księżyca...

O niebo ogromne,

Zwaliste

Nieprzystępne

Przygniata mnie twa potęga

Dziwi twoje piękno

Dusza moja wciąż ku tobie się wyrywa

Oczy z orbit wychodzą i lecą do nieba

A ręce same w górę moje dłonie wznoszą

Usta cicho w modlitwie o coś ciebie proszą

O niebo ogromne,

Szafirowe, gwiaździste

Z iskrami nad głową

Świecisz w okna sklepienia połową

I choć Krzyża Południa nigdy nie zobaczę

W myślach dosiadam Wielkiej Niedźwiedzicy

I mknę po Mlecznej Drodze

W kierunku księżyca

Patrzę w dół, na dachy, drzewa i ulice

Które w mroku nocy

Migocą latarniami

Świat jest tak uroczy

O niebo ogromne,

Wciąż wzlata do ciebie

Moja myśl skrzydlata

Tak chciałabym bujać w niebieskich przestworzach

Nad lądem przepływać

Przepływać nad morzem

Z ptakami, stadami

Machając skrzydłami

Tak chciałabym lecieć nad życia śladami

I zmagać sie w locie z ludzkimi grzechami

Lecz próżne marzenia i dziwne sny moje

Gdy nocą wpatrzona w księżyca blask, stoję

I ślubuję ci...

Wiersz dla nowożeńców

Umilkły już ostatnie dźwięki
Marsza Mendelsona
Dziś po raz ostatni idziesz
Jako narzeczona
Suknia panny młodej
Przyciąga oczy śnieżną bielą
Głowa otulona
W tiulowy mgły welon
W ochach błyszczą łzy wzruszenia
Nic dziwnego w tej chwili
Życie jej zmienia się
Jeszcze w uszach dźwięczy księdza mowa
Jeszcze nie przebrzmiały
Wasze stremowane słowa

   …biorę sobie ciebie…

   W wieczne posiadanie
   Na radości i kłopotów
   Wspólne przeżywanie
   Byś mogła w niepewności
   A może w cierpieniu
   Z ufnością oprzeć się
   Na mym ramieniu
   …I ślubuję ci miłość, uczciwość i wierność…
   I dotrzymam przysięgi
   Możesz mieć tę pewność...

Na palcach obrączki

Zaświeciły złote
A przez głowę szybka myśl przebiega
Jak to będzie potem
Przy ołtarzu pogasły już ostatnie świece
Oni klęczą, oddając się Bożej opiece
Nastepnie są życzenia, uśmiechy i kwiaty

Róża

Róża za moim oknem
Cichutko puka w szybę
Kolorem kropelki krwi
Przypomina o miłości

Zielone listki jak w ramkę
Otuliły czerwień kwiatu
By jeszcze wyraźniej
Jej barwę pokazać światu

Ostre kolce jak rycerze
Bronią dostępu do róży
Nie dają jej zerwać nikomu
Delikatnym zapachem kwiat kusi

Wielu z ludzi próbowało 

Niestety, bez sukcesu
Bo może ją dotknąć tylko ten
Kto sobie na miłość zasłuży


Lublin, 27 lipca 2013

Potrzeba szczęścia

Kawałek ziemi pod stopami
Nad głową skrawek nieba
Czyste sumienie, radość w sercu
Tego do szczęscia nam potrzeba

Bogactwa tylko przywiązują
Do ziemskich rzeczy dusze
Kiedy z życiem żegnać się bedę
Zostawić wszystko muszę

Święty Franciszek - ojcem naszym
Wstępujmy w ślady Jego
Zaufał Bogu, oddał wszystko
Miał serce dla każdego

Niech żadna marność tego świata
                                           Życia ci nie krępuje       

                                         Badź jak ptak wolny, który
                                         Ku niebu swe loty kieruje

                                                          Lublin, 29 września 2013

Pajęczynowe firanki

Jak misterne koronki

rozwieszone na drzewach

pajęczynowe firanki

ozdobione rosy kropelkami

mienia się w słońcu

jak suknia z brylancikami,

Wiatr czasem zakołysze

pajęczyny nitką

postrąca brylanciki

które w trawie znikną,

Czasem nieostrożny owad

w sieć pajęczą wpadnie

szarpie się, szamocze

aż zupełnie z sił opadnie,

A po wysiłkach wielu

gdy trochę czasu minie

oplątany mocnymi więzami

niechybną śmiercią zginie,

Pajęczyna przyciąga oczy

zachwyca swym urokiem

niestety, dla istnień wielu

staje się śmierci wyrokiem,

Jak kwiat zerwany...

Jak kwiat zerwany, co upadkiem znaczy
Zbrodniczej ręki purpurowe śłady
Zapłaczesz?
On nie płacze
Zapachem tylko do połowy
Umiera nie przeżywszy życia
Zdeptany w środku swego lata
Mdły smakiem łzawym
Świat rozświeca
I gaśnie barwą twoich wspomnień
Wdeptany w trawy oddech
Zrównany z poziomem umysłu
Bez krzyku
Po cichu cierpienie
Jak ciernie wbjają się w palce
On nie zginął w walce
Czasu mu było mało
Zabrałeś go znienacka
Do krainy cieni
Morderca kwiatów i słów
Słońca i snów
Dlaczego żyjesz i po co
Przemień się w szkielet kwiatu
A zapach zostaw światu