W Tobie ufność moja...

O Boże, w Tobie ufność moja

By w świata tłumie, w niepewności

Nade mną ręka była Twoja

Ty zawsze drogę wskazać umiesz

Gdy w duszę wkradnie się zwątpienie

Kiedy złe myśli mnie otoczą

Daj znak od siebie, Wielki Boże

Niechaj me oczy go zobaczą

Czuwaj nade mną, Boże Ojcze

Jak rodzic dobry sprzyjaj czasem

I w każdej mego życia dobie

Me serce będzie Cię przyzywać

Cześć i chwała Tobie Panie

Ja chcę by cześć Twa nieustanna

Wśród ludzi rosła i szła wszędzie

By cały świat śpiewał hosanna

Świt w polu

Już świt swym blaskiem zaróżowił

Jasnobłękitny nieba szmat

Gdy otworzyłeś swoje oczy

Z ufnością patrząc na ten świat

Bo tyle przecież się zmieniło

Gdyś ty w słomianym spał namiocie

Przed twym zaśnięciem

Świat stał w czerni

A teraz cały zalśnil w złocie

Złote sa kłosy, co w ukłonach

Ślą w twoją stronę ciepły blask

Motyle złote iskry niosą

Złote dziewczyny maja włosy

I tak pachnące polem, rosą

Mała mrówka

Mała mrówka, co biegnie
Jak nakręcona dziecięca zabawka
Ciągle zapracowana
Nie ma czasu na oddech
Wciąż gdzieś pędzi zabiegana
Sznureczkiem za nią jej siostry
Ida gęsiego, jedna za drugą
Płyną brązową, żywą strugą
Idą jak wojsko, które musztrę
Miało dobrze wyćwiczoną
Mrówkom nie straszny upał ani deszcze
One pracują wciąż, jeszcze i jeszcze
Zapobiegliwie gromadzą zapasy
Na chłodne, jesienne i zimowe czasy

Deszczowe lato

 

W mokrym asfalcie wszystko odbite jak w lustrze

Deszcz bębni po rynnach, po rynsztokach pluszcze

Ołowiane niebo zasnute chmurami

Jak napęczniała gąbka zawisło nad nami

Deszcz strumieniami po szybach tnie

Czyżby to było lato? - chyba nie

Lato pod parasolem

Czerwiec, pierwszy miesiąc lata

Zamiast słońcem przygrzewać, głupie figle płata

Słupek rtęci posuwa się w góre niemrawo

A przecież na wakacjach miało być klawo

Koszulki gimnastyczne, jak też krótkie spodnie

Leżą nieużywane na walizki dnie

Ciągle w tych swetrach i gumowcach

Trudno wyglądać na sportowca

Nie wyjdziesz nigdzie bez parasola

Oj, zapłakana nasza dola

Z drzew ci za kołnierz woda spływa

Zmoknięty ptak też nie zaśpiewa

I nie położysz koca w lesie

Bo reumatyzm ci przyniesie

Jeszcze miesiąc, dwa, przed nami

Z urlopowymi marzeniami

Jednak prognozy nie najlepsze

Bo przewidują polarno-morskie powietrze

I znów opady i zamglenia

Od wielu lat to się nie zmienia

Iskierki życzliwości

W szarości dnia codziennego

Jestem jak motyl utkany z tęczy

Któremu skrzydła opadły

I fruwanie go męczy

Jestem jak ślimak zamknięty

We własnej skorupie

Którego nic nie obchodzi

Wszystko wydaje się głupie

Moje kłopoty – największe

Moje choroby – najcięższe

I myślę w złości

O niesprawiedliwości

A przecież słowo „dzień dobry”

„proszę” i „dziękuję”

Jak klucz otwiera serca ludzi

I prawie nic nie kosztuje

Iskierki życzliwości

Uśmiechem podsycane

Zapalają ogniki radości

W oczach napotkanych

Dotykają się ręce

W geście powitania

Słowa otuchy zmuszają

Upadłych do powstania

Górskie wędrówki

Pójdziemy do Murowańca
Przez Stępniów, Upłaz, Magurę
Choć czasem braknie oddechu
Jak mrówki pniemy się w górę

Wrócimy przez Jaworzynkę
Lecz nie popędzaj mnie czasem
Zaczekaj, odpocznę chwilę
Widokiem oczy napasę

Pod powiekami skryję
Tatry w technikolorze
Po latach wierna pamięć
Otworzyć obraz pomoże

A jeśli pamięć zawiedzie
Sięgniemy do fotografii
Wspomnimy tamte chwile
Przeżycia zaklęte w papier

W tafli Morskiego Oka
Odbite góry jak w lustrze
A po kamiennych schodach
Woda spadając pluszcze

Szum limby w uszy ci wchodzi
Kosówka zapachem w nos bije
Na tle granitowych powodzi
Tak mocno czuję, ze żyję

Po stokach wiją się szlaki
Kozica zastąpi drogę
Czasem usłyszysz świstaka
Przed Szpiglasowym progiem

Siklawa skacząc z wysoka
Mgłą wodną osiada na twarzy
Z zachwytem oglądasz to wszystko
O czym mogłeś pomarzyć

Czarny Staw ciągnie jak magnez
Kościelec potęgą kusi
Kto raz jeden góry zobaczył
Ten ciągle wracać musi

W obliczu skał i przyrody
Człowiek jest taki mały
Nie liczą sie stanowiska
Medale też nic nie dały

Mit o wielkości pryska
Tu ważne są dobre buty
Otwarte oczy i uszy
By piękno, co jest w około
Mogło odbić się w duszy

Patrząc na Tatr panoramę
Wzruszenie łzą kręci się w oku
Przecież góry te same
Bedą czekały co roku