Kanonizacja Jana Pawła II

Cisza nabrzmiała oczekiwaniem

dreszcz w sercu, radość

już wkrótce stanie się

Jan Paweł Drugi- Świętym

Papież Franciszek ogłasza światu,

Wybucha burza oklasków na placu

podrywa ptaki do lotu,

Wzruszenie ściska za gardło

łzy szczęścia płyną po twarzy

Przez wrzawę ludzkich głosów

gdy oczy zamknę - słyszę

Twój głos tak wyraźny

sylwetkę Twoją- widzę

czuję,że jesteś tu z nami,

Tyś największy z Polaków

z miłością i zatroskaniem

patrzysz na swych rodaków 

 

Pamięci Tereski

Mała Teresko a wielka dla ludzi
zostałaś teraz tylko w ich pamięci
kto Cię poznał, zapomnieć nie potrafi
słyszy Twój głos, Twój śmiech,
patrzysz na nas z licznych fotografii

Zawsze z uśmiechem, w geście gościnności

otwierałaś drzwi swego domu
zapraszając nawet nieproszonych gości.
u Ciebie szybko płynęły godziny
czuliśmy się jak członkowie najbliższej rodziny

Przefrunęłaś jak kolorowy ptak

przez nasze życie.
zawsze głodna nowych wrażeń,
pełna pomysłów i ciekawych pasji,
chętna nowych podróży i ukrytych marzeń

Teraz przed tronem Boga

zdajesz rachunek ze swej codzienności,
wierzymy , że usłyszałaś słowa miłości
"po trudach ziemskiego życia wejdź
duszyczko mała do mojej światłości"

Białe chmury

Jak łabędzie po stawie
Płyną chmury po niebie
Raz zbiją się w gromadkę
Jak w stadzie,
To rozproszą się znowu
Kiedy wiatr je rozpędzi
Błękit nieba odbija się w wodzie

Białe, lekkie jak piórka
Co zgubiły się w locie
Gdy łabędzie machały skrzydłami
I opadły do wody
Kołysały sie wdzięcznie
Jak łódeczki niebieskich aniołów

Obudzone wiersze

Śpiące na dnie szuflady

Wiersze obudzone

Jak ptaki z ciasnej klatki

Na wolność wypuszczone

Rozpostarły skrzydła

Krążąc nam nad głową

I przekazują swe treści

Niczym pieśń godową

Powitanie dnia...

 

Otwórz oczy, dzień dobry powiedz dniu
Otwórz oczy, pożegnaj resztki snu
Powitaj promień słońca
Co blaskiem powieki trąca
I chce zaprosić cię na życia jawę
Opuść ciemności nocy
Dziś czekają cię cuda i rzeczy ciekawe

Do Ciebie muszę iść...

 Boże, do Ciebie muszę

Iść, skołataną złożyć duszę

Gdy ogrom nauk pierś przygniata

Gdy tyle dróg i tyle światów

Wciąż nowe myśli, nowe ślady

Jak niewiadome tkwią szarady

Gdy rozwiązania czeka wszystko

O jakże marny los czlowieka

Gdy kosmos ręce swe wyciąga

Gdy ziemia łączy się z księżycem

Gdy rozum ludzki wszystko pozna

I stwierdzi - jam wszystkim jest, i niczym

Rok miłości

Poznali się w wakacje
Letnia przygoda, jak wiecie
Chodzili w słońcu, z ptakami nad głową
Jak wszyscy zakochani na świecie

Kołysały się dla nich napęczniałe kłosy
On niebieskie bławatki wpinał jej we włosy
Całowali się idąc miedzą poprzez pola
Pachniała tak cudownie urodzajna rola
I tylko białe kaszki i wdzięczne rumianki
Były świadkami ich sielanki

Wiatr uniósł resztki lata
Jak puch dmuchawca
Już nadeszła jesień w kolory bogata
Całowali się w deszczu
W jesiennej słocie
Mając głowy w chmurach, nogi w błocie
Całowali się zimą, na puszystym śniegu
Pędząc kuligiem w sanek szeregu
Całowali się wiosną pod drzewem jabłoni
Płatki kwiatów spadały, czepiały się dłoni

W maju słowik im śpiewał, bzy pachniały
A ich ręce wciąż jeszcze mocno się ściskały
I znów przyszło lato i nowe wakacje
Lecz każde z nich już miało swoje racje
Ona - chciała jechać na piaszczyste plaże
Dla niego - góry były szczytem marzeń
I rozeszły się ich drogi
W rozgoryczeniu i złości
Ten rok był kwarantanną dla ich miłości
Nie przetrwała ich miłość tak wielka z pozoru
Wyblakło z czasem uczucie krwistego koloru