Wędrówka wśród gwiazd

Noc ciemna, tylko gwiazdy roziskszone
Zapraszają na wędrówkę po nieboskłonie
Poświata księżyca
Srebrnym blaskiem mrok rozrywa
Z głębokiego cienia
Kontury drzew wydobywa
Wielkim Wozem po Mlecznej Drodze jadę
Mijając gwiazd plejady
Woźnica zaprzęga do wozu Pegaza
Spod kopyt Jaszczurka
Ucieka spłoszona,
Labędź rozkłada skrzydła jak ramiona,
Lew się zawachał
Gdy ujrzał Skorpiona
Waga czas każdemu
Na szali odmierza,
Na Lutni gra Herkules
Pięknej Berenice,
Psy Gończe
Trop podjęły zaginionej Panny
Baran stanął zdziwiony
Ryby coś powiedzieć chciały
Ale głosu nie miały,
Do lotu Orzeł podrywa się 

Pędzi jak Strzała
Wyprzedzając Smoka
Co na Bliźnięta ogniem zieje
Z wysoka
Moja nocna podróż
Skończyła się o świcie
Gdy blask poranka
Obudził nowe życie

Matka

Ziemska matka miłości macierzyńskiej

Nauczona od Matki naszego Pana

Pochyla się nad tobą

Opatruje rozbite kolana

Pogładzi rozczochraną głowę

Ucałuje rany

Wesprze dobrym słowem

Pomoże na twe troski

Bez słów zrozumie ciebie

Rozluźni zacisniete pięści w gniewie

Uspokoi wybuchy niepotrzebnej złości

Rozgrzeje zimne serce

Ciepłem swej miłości

Anna

Ania

Gdy była mała

Aneczką mama ją nazywała,

Córeczką Anusią

była dla tatusia,

W szkole Andzię z warkoczami

koledzy  zaczepiali,

Chłopak bliski sercu

do Anulki przychodził z kwiatami,

W dowód osobisty

imię Anna - wpisali,

W pracy - Anita

każdego dnia z humorem

wszystkich ludzi wita,

A dziś - babcia Anula

do swego serca

wnuków gromadkę przytula,

każdego wysłucha,

dobrą radą obdarzy

i uśmiechem, co zawsze gości

na jej  młodej twarzy

Srebrna łódź życia

Płyniesz przez życie srebrną łódką
Nocą - powiewem snu kołysaną
w dzień - walczysz z życia problemami
jak z groźnymi falami,
Czasem w odmęty nagle wpadasz,
topisz się, dna dosięgasz głową,
trzepiesz rękami, i wypływasz,
chwytasz powietrze i oddech wraca
i znowu żyjesz, znów się trudzisz
dalej twa łódka płynie, obok
podobnych łódek innych ludzi 

Życie i kwiat

Gałązka bzu w bukietniku

Jak młoda panna dumnie stoi

Kwiat biały, koronkowy

W pokoju wiatru się nie boi

Z pogardą patrzy na dzikie krzewy

Co pozostały z burzą same

Że ich gałezie wiatr potarga

I kwiat otrząśnie poza bramę

Lecz krótko cieszyć się miała

Liście opadły, zwiędły płatki

I wyrzucili ją na śmietnik

Z dawnych, uroczych, białych kwiatów

Została zeschłych śmieci wiązka

Nie przyda już kolorów światu

Co pozostało z dawnej dumy

Gdzie jej pogarda dla dzikiego krzewu

Bezsilna żalość w zeschłych liściach

A w zwiędłych kwiatach ogrom gniewu

Podobne kwiatom - ludzkie życie

Każdy się cieszy i zachwyca

Gdy człowiek młody

Głowę obraca, śle pocałunki i uśmiechy

A gdy przywiędnie piękna buzia

Gdy twarz pokryje zmarszczek siatka

Odchodzisz obojętnie dalej

Jedną maksymę życie niesie

Raduj się wiosną, latem życia

Bo kiedy lat tych przyjdzie jesień

Wiosnę i lato wspomnisz skrycie

Pierwszy bal

Pierwszy bal,

Te walczyki leciutkie jak świerszcze

Piosenka, wiersze

Była pierwsza długa sukienka

Białe buty na obcasikach

Był ćwiczony krok tańca

I była muzyka

I lampiony, serpentyny

Baloniki uczepione sufitu,

I pierwszy bal, który po północy

Dosięgnął szczytu

Były kolorowe kieliszki i szklanki

W nowych twarzach dawne koleżanki

Była wesola , swobodna atmosfera

I światło gasło, zgodnie ze zwyczajem teraz

Ktoś w tańcu cię przyciskał

Szeptał czułe słowa

Delikatnie gładził po włosach

Po twarzy całował

I robił niedwuznaczne, smiałe propozycje

I czar prysnął, wszystko sie zmieniło

Poczułaś nagle odór alkoholu

A w duszy pozostał niesmak

I jakiś żal, i zawód z tamtego wieczoru

Welon ciszy

Sen usiadł na brzegu łóżka

Jak kot cicho skrada się

Zamykasz ciężkie powieki

W krainę marzeń wpadasz

Księżyc srebrną smugą

Kładzie się na podłodze

Na niebie gwiazdy jak brylanty

Na mlecznej błyszczą drodze

Umilkły głosy ludzi

Halasu ulicy już nie słyszysz

Śpi miasto gwarem zmęczone

Otulone welonem ciszy