W szeleście liści...

W szeleście opadłych liści

Co tłumią kroki ludzi

Mrok rozjaśniany płomykiem świeczki

I biała chryzantema - to temat do refleksji

Do zadumy nad umierającym czasem

Każdego z nas to czeka

Jak wyrok w sądzie przeznaczenia

Nie ma od niego ucieczki, ani zwolnienia

Sens życia widać jasno

Gdy wszystko każą zostawić

I jak nagi się rodzisz, tak na sądzie się stawiasz

Rozważą twoje uczynki, zasługi i przewinienia

Jaki przynosisz bagaż

Na konto swojego zbawienia

Tam nic już zrobić nie możesz

Pomocy czekasz od żywych

Więc dziś, kiedy idziesz cmentarną alejką z innymi

Zapal światełko za zmarłych i módl się za nimi

  

Lublin - moje miasto

Lublin - moje miasto rodzinne

jak Rzym na wzgórzach położone,

Podobne do wielu miast a przecież takie inne.

Potykam się na Starym Mieście

 o "kocie łby" historii.

Błądzę wzrokiem po urokliwych kamieniczkach

i wspominam

Wincentego Pola i Biernata z Lublina.

Gdy oczy przymykam, słyszę

turkot dorożki i stukot końskich kopyt.

Na Placu po Farze przystanę

oczy widokiem Zamku ucieszę.

Potem Archidiakońską ulicą

do Kościoła Dominikanów spieszę.

Przez Bramę Trynitarską

w kierunku Katedry ruszę

serce napełniłam historią,

modlitwą chcę napełnić duszę.

Dużo się w mieście zmieniło w ciągu ostatnich lat

Przybyło ludzi, ulic i domów

zupełnie inny świat.

Codzienna gonitwa i praca

pośpiech co tchu złapać nie pozwala.

Jakże chętnie wtedy do dawnych lat powracam

cieszę się, gdy mnie porywa wspomnień fala.

Kolorowe liście

Jesienne, kolorowe, opadłe z drzew liście

jak dywany przykryły chodniki

czerwienią się, mienią, połyskują złociście

swą urodą nie dzielą się z nikim.

Leżą ciche, spokojne, uśpione

nie szeleszczą, czekają na wiatr

który lekkim podmuchem je trąci

i poderwie z ziemi ku górze,

a liście chętnie zatańczą

wirując w czerwono-złotej chmurze.

Kolejny dzień

Poranek uśmiechem słońca

przez szybę ciebie wita,
Złe sny w popłochu się kryją
przed światłem, które rozkwita

Promyki  zapraszają
do życia i działania
Kolejny dzień otrzymałeś
od Wszechmocnego Pana

Nie zmarnuj ani minuty
tyle masz spraw do zrobienia
W zepsutym, ludzkim życiu
tak wiele do naprawienia

Zaczynaj zawsze od siebie
przykładem będąc dla drugich
Spłacaj dobrocią i sercem
zaciągnięte długi



                                 

Życie bywa...

Życie bywa proste
jak proste są słowa,
Czułe jak zakochanych
milcząca rozmowa,
Jak tęskna nutka pieśni
co z wiatrem uleci,
Jak zaufanie, które mają
do swej matki, dzieci,
Życie bywa trudne
gdy pod nogi kłody rzuca,
gdy wszystko się wali
a cierpienie nikogo nie wzrusza,
Kiedy w tłumie
otaczających cię ludzi
nie znajdzie się jedna bratnia dusza

Twój przyjaciel

Patrzy ci w oczy -
ślepia miłością zamglone,
Czuwa przy drzwiach
z radości merda ogonem,
Łasi się, skacze,
do nóg przypada
coś w swojej mowie
szczekając gada,
Gdy ciebie nie ma
z tęsknoty osowiały
Waruje, czeka
w słuch się zamienia cały,
Gdy wracasz do domu
szczęściem po prostu tryska,
Uszy nadstawia, skomli
"uśmiech" nie schodzi mu z pyska,
Wierny przyjaciel,
który nigdy nie zdradzi
Nie pamięta zadanych razów
Żadna krzywda go nie urazi,
Kocha całym psim sercem
dla ciebie chętnie trudzi się,
Wierności i miłości
mógłby nauczyć ludzi,
                             

Szkolna fotografia

Trzymam w ręku pożółkłą fotografię
Ze szkolnych ławek
Patrzą na mnie dziecięce oczy
Widzę chłopców gładko uczesanych
I dużo dziewczęcych warkoczy

Rozbiegliśmy się po świecie
Jak iskry po ściernisku
Każdego wiatr historii życia
Zagnał w inne strony
Czasem tak się zdarza
Że ktoś wita się z tobą
Zawstydzony stajesz,
Szukasz w pamięci – pustka
Nie kojarzysz twarzy
Nazwisko zaciera się
Imię z głowy ułatuje
Coraz mniej nas wśród żywych
Znów kogoś brakuje
Historię życia kończą pisać nekrologi
Wydłuża się lista nieobecnych
W lekcyjnym dzienniku
Przy każdym nazwisku uwaga wpisana
Osoba usprawiedliwiona
Zmieniła tylko adres zamieszkania