Pamiętam...

Pamiętam każdą wyrwę w chodniku

każdą obluzowaną deskę w płocie

Pamiętam drzewa w dziadkowym ogrodzie

po których łaziłam jak małe kocię

Pamiętam ciepłe po deszczach kałuże

i swoje nogi utaplane w błocie

Twarze dzieciaków, co ze mną się  śmiały

Ręce, które piłkę chwytały w locie

Pamiętam głosy, uśmiechy, zdarzenia

tak jak by to było wczoraj...

A dziś - zwykłych kluczy

wciąż szukam od nowa

i wszystkich podejrzewam

że ktoś mi je schował,

Dziurawa pamięć wiele faktów gubi,

nazwiska szybko ulatują z głowy

Na biurku leży już przygotowany

list z prośbą o nową pamięć,

niestety, zapomniałam,

do kogo miał być wysłany

                                         

Rocznica Konstytucji Majowej

Trzeciego maja - msza w kościele

w rocznicę sławnej Konstytucji

na placu tłum, głowa przy głowie

jak okiem sięgnąć, ludzkie mrowie

Ostatnie dzwonki już przebrzmiały

kapłan nas krzyżem błogosławi

teraz pod pomnik pójść musimy

wiązanki kwiatów tam zostawić

A droga wcale nie jest prosta

choć do pomnika kilka kroków

z przodu zapora nieprzebyta

kordon zomowców strzeże boków

Lecz lud napiera, rzuca kwiaty

w żołnierzach zimne serca miękną

i mury z ludzi budowane

chwieją się, łamią, wkrótce pękną

Przez te wyłomy jak lawina

płynie tłum budząc śpiące echa

a dominuje skandowanie

zamknąć Wojciecha, puścić Lecha

W ruch poszły pałki, wodne działka

gazy łzawiące i petardy

zdeptane wieńce, krew na bruku

podarte w strzępy kwietne szarfy

Cisza zaległa ponad miastem

nabrzmiała gniewem, bezsilnością

w rozpaczy pięści zaciśnięte

nie godzą się z rzeczywistością

W rocznicę Konstytucji - Lublin, 3 maja 1982 roku

                                         

Wiosenny poranek

Świergot wróbli nas budzi

wczesnym brzaskiem

złote ogniki forsycji

zapalają świat żółtym blaskiem

Nabrzmiałe pąki kasztanów

liść, co się z nich do życia wyrywa

i mrówek brązowych tysiące

które zieleń trawy skrywa

Skromna uroda fiołków

ich kolor blado-liliowy

i zapach, który każdego

przyprawia o zawrót głowy

Magnolia jak panna młoda

w biały welon płatków ubrana,

czeka na ciepło poranka

brzękiem pszczół  kołysana 

               

Szukam człowieka...

Jak wędrowiec

podróżą zmęczony

przemierzając świata drogi

szukam wśród tłumu 

człowieka

który mnie zaprosi

w swego domu progi

Z ludzką twarzą

z uśmiechem na ustach

poda rekę w geście gościnności

poczęstuje szklanką zwykłej wody

nie z wyrachowania 

ale z miłości

Umarłe drzewo

Umarłe drzewo 

jak wyrzut sumienia

na tle błękitnego nieba

wyciąga suche ramiona gałęzi,

Tajemniczy wyrok odebrał mu życie

Już go zieleń liści nie okryje,

żaden ptak w jego konarach

gniazda nie uwije,

i radosnego szczebiotu piskląt

drzewo nie usłyszy,

Nawet wiatr go omija

nie chcąc mącić smutnej ciszy

                           

Czas Zmartwychwstania

Po ciemnej nocy Wielkiego Piątku
pełnego bólu konania
nadeszła radość Wielkiej Niedzieli
czas Zmartwychwstania

Łzy żalu płynąć przestały
zmieniły się w łzy radości
Hosanna śpiewa świat cały
na ustach uśmiech zagościł

Na rezurekcję wołają dzwony
drżą od nich kościelne mury
a pieśń dziękczynna płynie wysoko
wzbija się aż pod chmury

                          

Moja droga krzyżowa

Chcę iść Twoim śladem - Panie,   

po mojej drodze krzyżowej,

nie skarżąc się,
                                czekać cierpliwie                                       

na radosne z Tobą spotkanie,

Zawsze dźwigać się z upadków,

powstawać, 

choć sił brakuje,

Dziękować każdemu

kogo na drodze spotkam

Za współczującą Weronikę,

za silnego Szymona,

i nawróconego łotra,

By w drodze nie ustały,

dodawaj sił moim nogom

wzmacniaj omdlałe ręce

gdy krzyża już nieść nie mogą,

Daj mi głęboką wiarę,

ufność, 

że dojdę do celu,

że jak Ty zmartwychwstanę

i przyjmiesz mnie kiedyś do nieba

gdzie po trudach ziemskiej wędrówki

będę mógł z aniołami śpiewać,