Nowy dzień

Nowy dzień przed tobą

jak niezapisana karta,

Wczorajszy - przeszedł już do historii.

Jutrzejszy - czeka na swoją kolej do działania

Dzisiejszy - rankiem o wielkich czynach marzy

Z niepokojem myśli

o tym co się wydarzy,

Czy białą kartę wieczorem

łzą podpisze,

czy z uśmiechem na twarzy

wejdzie w nocną ciszę?

Planów na jeden dzień zbyt wiele.

Czekają na twej drodze

wrogowie i przyjaciele,

Piętrzą się przeszkody

niezależne od ciebie,

Czasem złośliwość rzeczy martwych

dochodzi do głosu,

zwłaszcza, gdy los rozdaje karty,

Nie rezygnuj za szybko

nie ma zwycięstwa bez walki,

                       

Kolory nieba

Błękit nieba o świcie

zaróżowiony jutrzenką,

W południe - lazur rozmyty

jasnym blaskiem słońca,

U schyłku dnia, 
gdy jeszcze powietrze drży z gorąca,

 sklepienie zanurzone

w wieczornej zorzy purpurze,

Gdy mrok zapada, 
niebo przechodzi w jasny szafir,
 A nocą ubiera się w granatowy brokat

na którym gwiazdy migocą,

                           

Jest taka ulica...

Jest taka ulica w moim mieście

kasztanami wysadzona,

które w górze stykają się gałęziami

jak przyjaciele wpadają sobie w ramiona

Zielony tunel tworzą nad głową

na spacer w cień zapraszają

w upalne dni kuszą chłodem

zapachem kwiatów przyciągają

Przez palczaste liście

promienie delikatnie przesączają się

Kwitnące drzewa w maju

czas matur przypominają

Pamiętam "chude drzewa"

co rosły razem z nami,

dziś nie obejmę ich pni

swoimi ramionami

Zmieniały się pory roku

przepływały lata

one wiernie trwały

jak żywe kolumny w tej części świata

Na zawsze w moje życie

zostały wplątane

rosnące za moim oknem

drzewa - kasztanami zwane 

            

Przydrożna kapliczka

W kapliczce przydrożnej

frasobliwy Chrystus

z lipowego drzewa

ręką artysty wyrzeźbiony

Patrzy na nas oczami

pełnymi smutku i zatroskania

Wokoło kamienie wyślizgane

kolanami, od częstego klękania

W powietrzu szept modlitw

jak dym kadzidła się unosi

Człowiek tu przychodzi z problemami

o ratunek dobrego Boga  prosi

Wpatrują się w Chrystusa

załzawione oczy z ufnością i nadzieją

 Przeplatają się słowa majowych litanii

z październikowym różańcem

Kamień nieszczęścia

Na Stare Miasto

mgła historii opada

przenosi w dawne światy.

Głosem herolda 

wyroki śmierci zapowiada.

Przy ulicy Jezuickiej w Lublinie

ogromny kamień leży

nazwany "kamieniem nieszczęścia"

Dziś obojętnie mijany,

przed laty budził lęk i trwogę.

Tyle razy krwią zbryzgany,

gdy miecz katowski 

ścinał skazańcowi głowę.

Legenda głosi, 

że nawet dotknięcie jego

przynosiło nieszczęście.

Historię o kamieniu

mrożącą krew w żyłach

przewodnik turystom przekazuje.

Niewielu ludzi, 
nawet mieszkających w Lublinie

  wie, gdzie ten kamień się znajduje.

                                    
"Kamień nieszczęścia" - akwarela Artura Orłowskiego

"Kamień nieszczęścia" - według lubelskiej legendy, kamień ten w wieku XV znajdował się na 

dawnym Placu Straceń (Plac Bernardyński); i tu odbywały się egzekucje skazańców.

Kiedyś kat ściął głowę niewinnego człowieka i od tego czasu różne nieszczęścia wiązane były z tym kamieniem.  
I często słyszało się: "nie dotykaj, bo to przyniesie nieszczęście".

Majowa łąka

Nad łąką pokrytą

zielonym dywanem traw

cisza pachnąca ziołami,

wiosennych kwiatów aromatem

unosi się jak kadzidło

nad światem.

Przerywana brzękiem pszczół.

Nad brzegiem strumyka

modre niezapominajki

i kaczeńce,
jak złote krople słońca,
rozsypane na trawie.

Od wody słychać

żab kumkanie

i delikatne świerszczy granie.

                           

Nowe życie

Jak młode listki

rozwijają się na drzewie

tak nowe życie rozwija się w tobie,

Mała drobinka, ożywiona  oddechem

co na twą miłość czeka,

choć tak niewielka

jest zapowiedzią przyszłego człowieka,

Jak pisklę w gnieździe 

co zna tylko ciebie

i na twój głos reaguje

zna twoje radości i niepokoje,

wszystkie emocje twoje czuje,

Przez dziewięć miesięcy

pod sercem ukryte

bezpieczne i chronione

do czasu, kiedy  brama życia się otworzy

Mały człowiek z pierwszym krzykiem

ujrzy świat, 
który Pan Bóg stworzył,