Brzozowe krzyże

 

Jeszcze słyszysz odgłos ich kroków

Jeszcze w uszach brzmi żołnierski śpiew

Ojczyzno pochyl się nad tymi

którzy za wolność twą przelali krew.

Brzozowe krzyże na mogiłach

strzegą ich spokojnego snu.

W szarych mundurach, na apel poległych

do wolnej Polski powróca znów.

Zatarte na tabliczkach daty

nazwiska nie do odczytania.

Na wartę przy waszych grobach

przychodzi czuwać nowa zmiana.

Biało-czerwone chorągiewki

płonące znicze, świeże kwiaty

Tak wielu młodych tu przychodzi

w ideały, jak wy bogatych.

Historia przez was napisana

uczy miłości i oddania

Wierzą , że właśnie teraz dla nich

oczekiwany czas działania.

                              Lublin  11.11.2015

Parkowa ławeczka

W jesiennym parku ławeczka

dla zakochanych 

została pusta.

Jeszcze pamięta ciche rozmowy

czułe uściski,

smak pocałunków na ustach.

Wśród drzew i krzewów

zaległa cisza.

Umilkła ptaków piosnka radosna.

Na nowy koncert

musimy czekać aż przyjdzie wiosna.

Dzień coraz krótszy

temperatura powietrza spada.

Każdy się spieszy do domu. 

Marzy o szklance gorącego mleka

 parkową ławeczkę omija z daleka.

                                          

Cisza wkoło ...

Na łyczakowskim cmentarzu

historia wyciąga ręce ,

z nagrobków polskie nazwiska

chwytają za serce.

Realistyczne rzeźby,

twarze jak żywe.

Pomnik Gabrieli Zapolskiej

z listą utworów napisanych.

Popiersie Marii Konopnickiej

wszystkim tak dobrze znane.

Mogiła Ordona, Grottgera

i Seweryna Goszczyńskiego

którzy w tym mieście

zostawili ślady życia swego.

Jest na cmentarzu miejsce

nazwane ogrodem snu i miłości

o którym każdy pamięta.

Tu leżą poległe w obronie Lwowa

młode Polskie Orlęta.

Jest też zakątek spoczynku

powstańców styczniowych,

jednakowe krzyże,

biało-czerwone wstążeczki

na wietrze falujące

i lampek światełka  migające.

Cisza wkoło, tylko żal w duszy,

smutna zaduma serce okryła

szkoda, 

że miasto już nie jest polskie

że się historia tak potoczyła.

Lwów był tak ściśle złączony z Macierzą

a dziś polskie groby w obcej ziemi leżą.

                                                   

Jak w kalejdoskopie...

Przeplatają się łzy żalu

z promieniami szczęścia

jak w kalejdoskopie

kolorowe szkiełka

coraz  inne tworzą obrazy

Tak toczy się ludzkie życie

od euforii radości

do ciemnych chwil grozy

                                     

Pamięci Czesi

Skończył się spektakl

twojego życia

opadła kurtyna.

Przerwana nić

łącząca z ludźmi na ziemi.

Coraz więcej znajomych

po drugiej stronie czeka.

W sercu ból pozostał

wśród przyjaciół  

i żal po ukochanej żonie.

Wiele lat wspólnej pracy

problemów i radości

wycieczek, spotkań

niekończących się rozmów.

Podobno czas leczy rany

ale czy zdąży ?

Nikt nie wie, jak długi czas na ziemi

przez Boga nam dany.

                            

Ostatni pocałunek lata

Ciepły dotyk słońca na twarzy

ostatni pocałunek

odchodzącego lata.

Wszystkie przeżyte chwile

jak zasuszone kwiaty

w wianek pamięć wplata.

Sypią się gradem kasztany

szeleszczą opadłe pod nogami liście

i skarżą się w pożegnalnej mowie

i cicho umierają

na wypalonej słońcem trawie.

                     

Wieczór życia

Twarz poorana zmarszczkami czasu

spracowane ręce,

Dłonie reumatyzmem zniekształcone

wyblakłe oczy w siebie zapatrzone

i uśmiech co na ustach zagościł.

Nogi już biegać nie potrafią

drobnymi kroczkami idą ku starości,

Najmniejszy kamyk staje się przeszkodą

laska, najlepszą przyjaciółką 

dodaje pewności.

Jak w starym kinie

taśma wspomnień się kręci,

rzuca obrazy przeżytych zdarzeń

na ekran pamięci.

"Jesień" Obraz Stanisława Mazurka, w galerii Sztuki Ludowej Regionu Lubelskiego - Muzeum na Zamku w Lublinie