On i ja

On szuka ciszy, by z Ojcem rozmawiać
ja tonę w zgiełku świata.
Ciągle gdzieś pędzę
wiecznie zabiegana od zimy do lata.
On idzie  drogą prostą i sprawdzoną
która do celu doprowadzi.
Czeka na rozdrożu moich ścieżek
nie oszuka i nigdy nie zdradzi.
Ja przygnieciona problemami
które sobie sama stwarzam,
przechodzę obok z niepokojem w sercu
czasem Go nawet nie zauważam.
Kiedy z wysiłku już powstać nie mogę
ku niebu wznoszę ręce
i cicho wołam - ratuj Panie
bo ginę w udręce.
 Ty się pochylasz, spieszysz z pomocą
wyciągasz z mętnej toni
jak kiedyś Piotra, gdy w Ciebie zwątpił
Tyś go od śmierci obronił.
Zdejm z moich oczu ślepoty łuski
otwórz me uszy na Twoje słowa
wzmocnij nadzieję, że miną troski,
pomóż mi wiarę odbudować.

                    

W zielonej rzece liści...

W zielonej rzece liści
świat cały zatopiło,
błękitem niezapominajek
niebo z ziemią połączyło.
Śpiewy ptaków z gwarem ulic
się mieszają,
z gniazd łebki piskląt
nieśmiało wyglądają.
Rozszalała się wiosna
kolorami kwiatów
 w oczy bije,
wszystko stworzenie radosne
cieszy się z tego, że żyje.
Słońce swą wedrówkę
wydłuża po niebie,
jakby chciało w złote ramy

ubrać świat dla ciebie.

                                                                                                                             

Wiosna w moim ogrodzie

   Wysokie krzaki bzów

przy moim płocie rosną.

Delikatnym zapachem

kuszą pszczoły, których

brzęczenie słychać wiosną.

Bukiet kwitnącej jabłoni

gałązkami ku ziemi opada,

lecą białe płatki jak śnieg

co z nieba spada.

Mrugają na mnie oczy

kolorowych bratków.

Rankiem rosa, chłodną wodą

zieloną trawę obmyje.

Tulipany roztwierają kielichy

czekając, kto się z nich napije.

Różnobarwne motyle

fruwają nad głowami

ciesząc się ciepłem słońca

i długimi dniami.

                       

Pamięci Andrzeja...

Ze śmiercią życie się nie kończy

ono się tylko zmienia.

a w nowym świecie

nie ma bólu, kłopotów czy zmartwienia.

Na ziemi smutne dni ciemności

czasami Ciebie otaczały,

lecz były także chwile szczęścia

co mroki duszy rozświetlały.

Gdy zamknę oczy, widzę Ciebie

jak czekasz na mnie na peronie.

Każdego roku wraz z uśmiechem

witając ściskasz moje dłonie.

Brak będzie w domu Twej osoby

przy stole puste miejsce czeka,

już nie usłyszę Twego głosu

ani Twych kroków, gdzieś z daleka.

Jedna myśl w głowie się kołacze

gdy stoję u cmentarnej bramy

że kiedyś w nowym, lepszym miejscu

na pewno wszyscy się spotkamy.

                  

  Koluszki - 5 kwietnia 2018

Czas oczekiwania...

Po ciemnej nocy udręki

bólu korony cierniowej

razów siepaczy

podczas biczowania

trudów Drogi Krzyżowej

i męki konania,

nadszedł czas śmierci,

która grób kamieniem zakryła

czas straży,

które Ciebie pilnowały

czas ciszy i oczekiwania.

Trzeciego dnia aniołowie

oznajmili światu, że oto

nadszedł czas Zmartwychwstania.

Smutek przemienił się w radość

Nadzieja w serca wstąpiła

Wiara, że Miłość Chrystusa

nad śmiercią zwyciężyła

                     

Świąteczny koszyczek

Stół białym obrusem przykryty

na nim sernik

wierzbowymi gałązkami udekorowany,

Migdałowe bazie jak żywe,

Kolorowe pisanki.

jajka

symbol rodzącego sie życia,

sól - podkreślająca smak potraw

i chrzan - odrobina goryczy. 

W koszyczku

zielonym bukszpanem przybranym,

baranek

przypomina Chrystusa

który, jak cicha ofiara

za nasze grzechy był na smierć wydany.

Kawałeczek kiełbasy,

ciasto i kromka chleba,

tak niewiele do życia potrzeba.

Na stole obok koszyczka

Bukiet kwiatów zagościł

Mówi o zmartwychwstaniu

I świątecznej radości.

        

Czas zaciera pamięć...

Trzymam w ręku pożółkłą fotografię

Patrzą na mnie wyblakłe oczy osób

których głosów przypomnieć sobie nie potrafię.

Okruchy życia, postacie i krajobrazy

zaklęte w papier.

Przeżyły swoich właścicieli

i wiem, że nikt już ich nie pozna

bo ich rówieśnicy jak oni

w lepsze światy odpłynęli.

Czas zaciera ślady

jak piasek na pustyni

Kiedyś wszystko wyraźne i ostre

dziś zamglonymi uczynił.

Otaczają mnie ludzie, których nie kojarzę

kłaniają się na ulicy,

a dla mnie to obce twarze.

Potok młodości mnie zalewa

a moja pamięć gaśnie

zamiera, jak umierają drzewa...