Pożegnanie lata

Już lato wita się z jesienią

przekazuje swą władzę w jej ręce.

Smutek przebija w drzew szumie

w nostalgicznej piosence.

Puste gniazda bocianów

już tęsknią do swych właścicieli,

którzy z głośnym dziobów klekotem

do cieplejszych stron odlecieli.

Przygasło harcerskie ognisko,

snopy iskier już nie lecą w niebo

wesołych piosenek nie słychać

śpiewanych kolegom.

Wiatr odpoczywa w szuwarach

nie musi już w żagle dmuchać,

siedzi spokojnie nad brzegiem

szmeru sitowia słucha.

Witają nas chłodne ranki

i słońce, co kąpie się w wodzie,

po zgiełku gorących wakacji

cisza nastała w przyrodzie.

Wspomnienia letniej przygody

od niepamięci obroni

kwiat zasuszony w książce

i mała muszelka na dłoni.

Zaufaj mi...

Wymknęła się twoja ręka

z mojej dłoni

Minionych szczęścia chwil

już nie dogonisz.

Bez twojej zgody pomóc nie potrafię.

Zaufaj mi - a znajdziesz przyjaciela,

który twoje problemy

rozwiąże tu i teraz.

Uspokoi skołatane serce

odpędzi ponure myśli,

da siłę twoim rękom

jak wyjść z kłopotów - wymyśli.

Nadzieja rozjaśni twe życie

będzie jak światło w tunelu,

tylko we wszystkim zaufaj

a dotrzesz na pewno do celu.

             

            

Pobudka do życia

Zbudź się z letargu życia

tak wiele masz do zrobienia,

otrząśnij się z niemocy

zamień w czyn marzenia.

Masz zdrowe,mocne ręce

do każdej pracy gotowe,

masz silne, wspaniałe nogi

zdolne zdobywać szlaki nowe.

Więc nie pogrążaj się w smutku

pozbądź się wreszcie zwątpienia,

miej oczy na świat otwarte

a wróci do ciebie nadzieja.

                      

Co uśmiech potrafi ...

Czego uśmiech dokonać może

życie pokaże.

Potrafi swym światłem

rozjaśnić ponure twarze.

Zmarszczone gniewem czoła

rozpogodzi.

Strach z przerażonych oczu

za jego przyczyną odchodzi.

Zaciśnięte nienawiścią dłonie

otworzy.

Skłóconych ze sobą ludzi

pogodzi.

Rozgrzewa zimne serca

ryzyka się nie boi.

Wewnętrzną burzę w człowieku

swą siłą uspokoi.

      

On i ja

On szuka ciszy, by z Ojcem rozmawiać
ja tonę w zgiełku świata.
Ciągle gdzieś pędzę
wiecznie zabiegana od zimy do lata.
On idzie  drogą prostą i sprawdzoną
która do celu doprowadzi.
Czeka na rozdrożu moich ścieżek
nie oszuka i nigdy nie zdradzi.
Ja przygnieciona problemami
które sobie sama stwarzam,
przechodzę obok z niepokojem w sercu
czasem Go nawet nie zauważam.
Kiedy z wysiłku już powstać nie mogę
ku niebu wznoszę ręce
i cicho wołam - ratuj Panie
bo ginę w udręce.
 Ty się pochylasz, spieszysz z pomocą
wyciągasz z mętnej toni
jak kiedyś Piotra, gdy w Ciebie zwątpił
Tyś go od śmierci obronił.
Zdejm z moich oczu ślepoty łuski
otwórz me uszy na Twoje słowa
wzmocnij nadzieję, że miną troski,
pomóż mi wiarę odbudować.

                    

W zielonej rzece liści...

W zielonej rzece liści
świat cały zatopiło,
błękitem niezapominajek
niebo z ziemią połączyło.
Śpiewy ptaków z gwarem ulic
się mieszają,
z gniazd łebki piskląt
nieśmiało wyglądają.
Rozszalała się wiosna
kolorami kwiatów
 w oczy bije,
wszystko stworzenie radosne
cieszy się z tego, że żyje.
Słońce swą wedrówkę
wydłuża po niebie,
jakby chciało w złote ramy

ubrać świat dla ciebie.

                                                                                                                             

Wiosna w moim ogrodzie

   Wysokie krzaki bzów

przy moim płocie rosną.

Delikatnym zapachem

kuszą pszczoły, których

brzęczenie słychać wiosną.

Bukiet kwitnącej jabłoni

gałązkami ku ziemi opada,

lecą białe płatki jak śnieg

co z nieba spada.

Mrugają na mnie oczy

kolorowych bratków.

Rankiem rosa, chłodną wodą

zieloną trawę obmyje.

Tulipany roztwierają kielichy

czekając, kto się z nich napije.

Różnobarwne motyle

fruwają nad głowami

ciesząc się ciepłem słońca

i długimi dniami.