Zostały wspomnienia...

Lato pożegnało się z nami

zimno z wiatrem przywiało

zapłakały szyby

deszczowymi łzami.

Złota polska jesień

odeszła w zapomnienie

ostatnie, zeschłe liście

sfrunęły na ziemię.

Zostały wspomnienia

wakacyjnych przygód

rozśpiewanych ptakami lasów

i koszy pełnych grzybów.

Dni coraz krótsze, brudne kałuże

opończa mroku świat kryje,

do laski wrócą wełniane czapki

szaliki otulą szyje.

Przed nami zima w puszystej bieli

choinka, narty i sanie

może to piękne, może wesołe

tęsknota za  latem pozostanie

                                 

          

Już przyszła .....

Szelest liści pod stopami

nitki babiego lata wiatr niesie

błękitne mgły nad ląkami

to znak, że przyszła jesień.

Ptaki już odleciały

snują się dymy z ogniska

po złotych zbożowych łanach

zostały smutne ścierniska.

W lesie grzybów gromady

do koszyków się pchają

choć mają kapelusze

z nami się nie witają.

Wiatr gałeziami kołysze

opustoszały lasy

zwierzęta pracowicie 

                                                  robią na zimę zapasy.

              

Drogowskaz na drodze życia...

Patrzysz na mnie z krzyża

w Dąbrowickiej kaplicy

z Tobą "góry przeniosę"

bez Ciebie jestem niczym.

 Tyś drogowskazem na szlaku

 moich  zawiłych dróg

bezpiecznie doprowadzisz do celu

którym jest Bóg.

W ciemnościach jesteś światłem,

w upalnym dniu - chłodnym cieniem

czuję Cię zawsze przy sobie

jesteś mym przyjacielem.

Kiedy się czasem buntuję

i swoją ścieżką chcę kroczyć

Ty nie potępiasz mych czynów

czekasz aż przejrzę na oczy.

Gdy mnie przygniata do ziemi

moich grzechów lawina

wtedy wracam skruszony

w osobie marnotrawnego syna.

A Ty wybaczasz wszystko

przytulasz, w objęcia mnie bierzesz

posyłasz dobrego anioła

co mnie od grzechów ustrzeże.


Rekolekcje w Dąbrowicy 7-8 września 2018

                                         

Pożegnanie lata

Już lato wita się z jesienią

przekazuje swą władzę w jej ręce.

Smutek przebija w drzew szumie

w nostalgicznej piosence.

Puste gniazda bocianów

już tęsknią do swych właścicieli,

którzy z głośnym dziobów klekotem

do cieplejszych stron odlecieli.

Przygasło harcerskie ognisko,

snopy iskier już nie lecą w niebo

wesołych piosenek nie słychać

śpiewanych kolegom.

Wiatr odpoczywa w szuwarach

nie musi już w żagle dmuchać,

siedzi spokojnie nad brzegiem

szmeru sitowia słucha.

Witają nas chłodne ranki

i słońce, co kąpie się w wodzie,

po zgiełku gorących wakacji

cisza nastała w przyrodzie.

Wspomnienia letniej przygody

od niepamięci obroni

kwiat zasuszony w książce

i mała muszelka na dłoni.

Zaufaj mi...

Wymknęła się twoja ręka

z mojej dłoni

Minionych szczęścia chwil

już nie dogonisz.

Bez twojej zgody pomóc nie potrafię.

Zaufaj mi - a znajdziesz przyjaciela,

który twoje problemy

rozwiąże tu i teraz.

Uspokoi skołatane serce

odpędzi ponure myśli,

da siłę twoim rękom

jak wyjść z kłopotów - wymyśli.

Nadzieja rozjaśni twe życie

będzie jak światło w tunelu,

tylko we wszystkim zaufaj

a dotrzesz na pewno do celu.

             

            

Pobudka do życia

Zbudź się z letargu życia

tak wiele masz do zrobienia,

otrząśnij się z niemocy

zamień w czyn marzenia.

Masz zdrowe,mocne ręce

do każdej pracy gotowe,

masz silne, wspaniałe nogi

zdolne zdobywać szlaki nowe.

Więc nie pogrążaj się w smutku

pozbądź się wreszcie zwątpienia,

miej oczy na świat otwarte

a wróci do ciebie nadzieja.

                      

Co uśmiech potrafi ...

Czego uśmiech dokonać może

życie pokaże.

Potrafi swym światłem

rozjaśnić ponure twarze.

Zmarszczone gniewem czoła

rozpogodzi.

Strach z przerażonych oczu

za jego przyczyną odchodzi.

Zaciśnięte nienawiścią dłonie

otworzy.

Skłóconych ze sobą ludzi

pogodzi.

Rozgrzewa zimne serca

ryzyka się nie boi.

Wewnętrzną burzę w człowieku

swą siłą uspokoi.