Tęsknię za ciszą...

 Na gwarnej, miejskiej ulicy

szum tak wielki

że własnych myśli nie słyszysz.

Klaksony aut, pisk opon

tupot biegnących nóg,

jazgot ludzkich głosów.

Tęsknię do ciszy, 

spotkam ją może

gdy z hałaśliwych zejdę dróg.

Pewnie gdzieś siedzi

na skraju lasu,

czeka,
aż przejdę jego próg.

Zasłuchana w ptaków śpiew

któremu echo towarzyszy

i delikatny poszum drzew.

Na łące trawa, wiatrem kołysana

brzęczenie pszczół i rechot żab,

i granie świerszczy już od rana

 piękny, spokojny świat.

 Wszystkie te dźwięki to melodia

która każdego uspokoi

wyciszy zamęt w ludzkiej duszy,

radością serce napoi.

                 

Modlitwa różańcowa

Różaniec jest tarczą

która broni od złego.

Jest jak miecz wojownika,

jak biała chusta

na głowie skazanego.

Paciorki różańca

są jak nić Ariadny

wyprowadzą z tunelu

ciemności i grzechu.

Różaniec jest jak balsam

cierpienia czyśćca łagodzi.

Czas pokuty skraca,

grzesznik z jego pomocą

do niego wchodzi.

Modlitwa różańcowa

otwiera bramy nieba

nadzieję zbawienia przywraca

której tak bardzo nam trzeba.

Zakochałam się w muzyce...

Zakochałam się w muzyce

przeniknęła całą mnie

krąży z krwią w moich żyłach

słyszę ją nawet we śnie.

Spod palców pianistki

nuty sypią się jak wód kaskady

szemrzą jak woda w potoku

dźwięczą jak krople

rozbite o dno strumyka.

Melodia skacze jak polny konik

ciągle przed nami umyka

i nie da się dogonić.

Czasem zwalnia, smutnieje,

tęsknotą nas otoczy

pobudza wyobraźnię,

gdy tylko przymkniesz oczy.

Muzyka łagodzi obyczaje

jednoczy ze sobą ludzi

w przyjaciół zmienia wrogów,

w sercach miłość budzi.

          

Zostały wspomnienia...

Lato pożegnało się z nami

zimno z wiatrem przywiało

zapłakały szyby

deszczowymi łzami.

Złota polska jesień

odeszła w zapomnienie

ostatnie, zeschłe liście

sfrunęły na ziemię.

Zostały wspomnienia

wakacyjnych przygód

rozśpiewanych ptakami lasów

i koszy pełnych grzybów.

Dni coraz krótsze, brudne kałuże

opończa mroku świat kryje,

do laski wrócą wełniane czapki

szaliki otulą szyje.

Przed nami zima w puszystej bieli

choinka, narty i sanie

może to piękne, może wesołe

tęsknota za  latem pozostanie

                                 

          

Już przyszła .....

Szelest liści pod stopami

nitki babiego lata wiatr niesie

błękitne mgły nad ląkami

to znak, że przyszła jesień.

Ptaki już odleciały

snują się dymy z ogniska

po złotych zbożowych łanach

zostały smutne ścierniska.

W lesie grzybów gromady

do koszyków się pchają

choć mają kapelusze

z nami się nie witają.

Wiatr gałeziami kołysze

opustoszały lasy

zwierzęta pracowicie 

                                                  robią na zimę zapasy.

              

Drogowskaz na drodze życia...

Patrzysz na mnie z krzyża

w Dąbrowickiej kaplicy

z Tobą "góry przeniosę"

bez Ciebie jestem niczym.

 Tyś drogowskazem na szlaku

 moich  zawiłych dróg

bezpiecznie doprowadzisz do celu

którym jest Bóg.

W ciemnościach jesteś światłem,

w upalnym dniu - chłodnym cieniem

czuję Cię zawsze przy sobie

jesteś mym przyjacielem.

Kiedy się czasem buntuję

i swoją ścieżką chcę kroczyć

Ty nie potępiasz mych czynów

czekasz aż przejrzę na oczy.

Gdy mnie przygniata do ziemi

moich grzechów lawina

wtedy wracam skruszony

w osobie marnotrawnego syna.

A Ty wybaczasz wszystko

przytulasz, w objęcia mnie bierzesz

posyłasz dobrego anioła

co mnie od grzechów ustrzeże.


Rekolekcje w Dąbrowicy 7-8 września 2018

                                         

Pożegnanie lata

Już lato wita się z jesienią

przekazuje swą władzę w jej ręce.

Smutek przebija w drzew szumie

w nostalgicznej piosence.

Puste gniazda bocianów

już tęsknią do swych właścicieli,

którzy z głośnym dziobów klekotem

do cieplejszych stron odlecieli.

Przygasło harcerskie ognisko,

snopy iskier już nie lecą w niebo

wesołych piosenek nie słychać

śpiewanych kolegom.

Wiatr odpoczywa w szuwarach

nie musi już w żagle dmuchać,

siedzi spokojnie nad brzegiem

szmeru sitowia słucha.

Witają nas chłodne ranki

i słońce, co kąpie się w wodzie,

po zgiełku gorących wakacji

cisza nastała w przyrodzie.

Wspomnienia letniej przygody

od niepamięci obroni

kwiat zasuszony w książce

i mała muszelka na dłoni.