Czas złej wróżki...

Anioł śmierci przeleciał nad światem.

Krwawe żniwo zbiera na ziemi.

Opustoszały ulice w miastach,

Walczą w szpitalach z chorobą

ludzie wirusem zarażeni.

Wyludnione zaułki i place,

cisza taka, że w uszach dzwoni.

Autobusy z pustymi oczodołami okien.

Samotni ludzie, którzy

przy powitaniu nie podają sobie dłoni.

Strach w oczy zagląda,

czarne myśli nad głową się zbierają.

Serca przerażeniem omotane

nadziei od Boga wyglądają.

Wszystko zamarło, jak zaczarowane

różdżką złej wróżki.

Nie słychać gwaru ludzkich głosów

tylko wiatr zasłyszane kiedyś słowa

wydobywa z głębokiej pustki...

          

                   

Nadzieja na przyszłość

Odeszły nocne strachy
nowy dzień do drzwi zapukał.
Rozgląda się nieśmiało
jakby się czegoś bał,
albo kogoś szukał.
Nieznane - przyszłość niesie,
nie musi być troską czy chorobą.
może będzie radością,
spotkanie z drugą osobą.
Dzień cierpienie uśmierzy
nadzieję w sercu obudzi,
nie jesteś samotną wyspą
żyjesz wśród ludzi.

            

Przygaszone swiatła karnawału...

Ucichła skoczna muzyka

przygasły już światła karnawału,

na opuszczonym przez ludzi parkiecie

porzucona serpentyna skręca się z żalu.

Echo przypomina taneczne dźwięki,

w kieliszkach niedopite resztki szampana.

Ostatni goście wyszli już z sali

zabawa trwała prawie do rana.

Złota zorza zabarwiła niebo,

promień słońca powitał nowy dzień.

Ostrym światłem mroki rozproszył

umyka przed jasnością nocy cień.

Szary welon mgły...

Mgła szarym welonem spłynęła na miasto
rozmyła ostre kształty rzeczy,
a kiedy światło słońca przygasło
zmieniła się perspektywa.
Znikły znajome zakątki, ulice i place
przed oczami nowa sceneria się odkrywa
a kiedy zimny wiatr dmuchnął
mroźnym oddechem
srebrnym szronem ubrał krzewy i drzewa.
Zmienił szarą rzeczywistość w zimową bajkę
żeby świat nie był zbyt ponury
rozświetlił ziemię tysiącem iskier
prezentem od matki  Natury.






             

Marzenia na nowy rok...

Kolejny rok odpłynął

na fali wspomnień ku przeszłości.

Przed drzwiami przyszłość czeka

z nutą niepewności.

Z nadzieją, że spełnią się plany

marzę po cichutku

żeby więcej w tym roku było

dobrych chwil niż smutków.

Marzę, by rozgrzały się zimne serca

w ogniu miłości

a największym dobrem był pokój

w naszych sercach, w rodzinach

i na całym świecie.

Marzę, by łzy płynać przestały

by skończyły się wojny

umilkły wystrzały,

żeby każdy człowiek

miał prawo do godnego życia

w swoim własnym kraju,

gdzie ucichnie płacz na gruzowiskach

a pokój otworzy drzwi

do ziemskiego raju,

gdzie będzie można usłyszeć

śmiech szczęśliwych dzieci.

Niech to moje marzenie do Boga doleci.

                                           

W dniu Bożego Narodzenia...

Bóg zjawił się na świecie

jako małe dziecię,

w lichej szopie położony.

Maryja Matka nad żłóbkiem pochylona

Józef w dzieciątko wpatrzony.

Gwiazda mędrców do Niego prowadziła

zdziwieni byli bardzo,
że w takiej nędzy
Maryja

Króla Świata urodziła.

Aniołowie pastuszkom

wieść tę ogłosili, a oni zaraz tłumnie

do szopy przybyli.

Biedni ale szczęśliwi, że Pana ujrzeli.

Skromne dary przynieśli,

pieśnią i graniem dziecko ucieszyli.

Bóg nie wybrał pałacu bogatego

ani przepychu wielkiego,

chciał, aby nawet najbiedniejszy

mógł trafić do Niego.

Wkrótce ta wieść radosna

obiegła świat cały lotem błyskawicy

że oto w noc grudniową

narodził się Zbawiciel

z Maryi Dziewicy

         

Rzeźba "Żłobek"

Artysta: Bolesław Parasion z Wólki Cycowskiej, Województwo Lubelskie, 1996.

Rzeźba była prezentowana  na wystawie 
"Boże Narodzenie w Polsce" / "Christmas in Poland". 
Wystawę zorganizowało Muzeum Rycerzy Kolumba (Knights of Columbus Museum). 
Muzeum znajduje się w New Haven w stanie Connecticut, Stany Zjednoczone.
 

Przy wigilijnym stole - sama ze wspomnieniami...

Boję się oczy otworzyć,

by wspomnień nie spłoszyć

które wracają jak bumerang

z dawnych lat.

Nastrój tamtego wieczoru,

kolędy przy wigilijnym stole

pierzchną, 
gdy wrócę na jawę.

Umilkną głosy dziecięce

znikną twarze kochane

porwane do przeszłości

przez nieubłagany czas.

Znów jestem w dzisiejszym świecie

błyszczą światła na choince.

Płatki śniegu wirują za oknami.

W zacisznym, świątecznym pokoju

zostaję sama ze wspomnieniami...