Przypadkowe spotkanie po latach
Dawnych spraw wspomnienie
W uczucia bogate
Przeleciały te lata jak ptaki nad nami
Cofać się zaczęły wskazówki na zegarach
Gdy w pokoju zasiadła młoda - “stara wiara”
Znów wróciły tamte chwile we wspomnieniach
Szczęściem czas naszych twarzy nie pozmieniał
I humory również wszystkim dopisują
Jurek z Tomkiem, tak jak kiedyś dokazują
Znow wspominki o wycieczkach i praktykach
Jak też, o prywatkach w akademikach
Przefrunęło dziesięć lat - jak to szybko
Przepłynęło życia szmat - złotą rybką
Dla nas w miejscu stanął czas - prawie cudem
Choć niektóre z naszych dni przeszły z trudem
Z drugiego pokoju dzieci głos dolatuje
A nam słowo “tata” do Tomka nie pasuje
Kinga już niedługo wzrostem będzie jak mama
A dla nas Marysia-Kropka wciąż ta sama
Magda, Hance na ucho coś ćwierka jak zegarek
A my wciąż mamy przed soba dawną Hankę Tatarek
Jacek dwoma synami pochwalił się tu
A my widzimy w nim członka słynnej bandy Ba-Bu
Halina z doktoratem już w swojej kieszeni
Jak dawniej szybka w działaniu, czas jej nie odmienił
Krząta sie z aparatem, niczym reporterka
Komu tu zdjęcie cyknać, chytrze na nas zerka
Grażyna wciąż przejęta różnymi sprawami
Na uczelni siedzi całymi dniami
Tak jak kiedyś o wszystko się trapi
Dużo rzeczy załatwia i zna wielu, nie tylko z geografii
Elżbieta zeszczuplała, jakże to sie stało?
Cóż przy dwójce dzieci kłopotów niemało
Przbiegliśmy sprintem listę obecności
Porównali posady, zaszczyty, godnosci
I choć każdy coś w życiu uzbierał
To nikt z obecnych nosa nie zadzierał
Nikomu fortuna w głowie nie przewrociła
Może wielka fortuna naszym udziałem nie była
Nikt z nas kariery politycznej nie zrobił
Chociaż czegoś tam, przez te lata się dorobił
Jeszcze wspólne zdjęcie przy błyskowej lampie
A przy pożegnaniu coś za serce szarpie
Cześć, do zobaczenia za rok tu w Lublinie
Przecież w przyszłym roku dziesięć lat upłynie
Od studiów skończenia, a więc do widzenia.
Wiersz Elżbiety Chabros
Lublin, czerwiec 1980
Ulica Kościeliska,
Pęksowe Brzysko
