Płatki śniegu

 

W śniegowych czapach stoją drzewa
Puchowy dywan na trawniku
Spadają białe płatki z nieba
I umierają na chodniku

Spływają z góry baletniczki
Wirują w dziwnych piruetach
Skrzą się w promieniach ich spódniczki
W dole ich czeka śmierci letarg

Tyle ich życia co w tym locie
Tyle radości i urody
Bo szybko giną w czarym błocie
Stając się znow kroplą wody



Lublin, 26 stycznia 1981

Przy wigilijnym stole...

Biały śnieg za oknami

Na choince światła migające,

zapach żywicy - urok świąt,

Czuły dotyk rąk

życzenia z głębi serc płynące

zapomniane urazy

krzywdy wybaczone,

Biały opłatek

na świątecznym stole

i dodatkowe nakrycie

dla tych co odeszli,

Tęsknota

i ciepło co z serca

do serca przenika

i rzewna kolędy muzyka.

                                                                                              

Życzenia Świąteczne

Usta ślą szczere życzenia

które dyktuje serce:

Niech pewności doświadczą

ci co żyją w rozterce,

Smutek - niech w radość się zmieni,

Łzy żalu - niech płynąć przestaną,

Niepewni wyboru - niech dobrą radę dostaną,

Chorzy - niech zdrowiem się cieszą,

Niech zwolnią - ci zabiegani,

Niech w ciszy kolędę usłyszą -

hałasem ogłuszani,

Niech miłość wszystkich otuli

jak ciepły, przyjemny koc,

Rozgrzeje zziębnięte serca

w tę świętą cudowną noc

W noc grudniową...

 

Nieśmiało puka w noc grudniową
do ludzkich serc, Dzieciątko Boże,
przynosi radość, pokój światu
Czeka z nadzieją, czy otworzę ?

Hosanna - śpiewam z aniołami,
dla wszystkich jestem bratem
z ufnością w przyszłość patrzę
pogodzona  ze światem.

Słowem można...

Słowem można ranić
Można pocieszyć, pokrzepić,
Okazać współczucie i miłośc
Można przeklinać
I można błogosławić

Słowem można dotknąć do żywego
Można kogoś skrzywdzić, zniesławić
Słowo plotki wyleci ptakiem
A wołem powróci
                                       I może rozweselić
                                        I może zasmucić

                                 Jak pierze z rozdartej poduszki
                               Wiatrem porwane
                              Rozsypie się po świecie
                               Tak plotka z każdym słowem ogromnieje,
                              I nigdy wszystkich piórek nie znajdziecie

Lublin, 13 lipca 2013

A śnieg tańczy...

 Kroki skrzypią po śniegu, jak kartoflana mąka
Gałęzie drzew wyciągają do mnie
Swoje sękate, kościste ręce
Granatowe niebo kłuje w oczy igłami gwiazd
Wiatr na kablach szaleje w piosence
Sypie piaskiem śniegu w twarz
Ręce mocno zaciskasz do bólu
Zimne palce skostniałe masz
A śnieg tańczy, wiruje dokoła
Szarpie palto, za nos chwyta mróz
Szyby szklane na rzece
Zaspy jak z waty, białe i ciepłe

Zimny wiatr gwiżdże w kominie
Drzewa stoją na mrozie
Krew nie krąży pod korą
Stoją martwe, i zimne, i gołe

Wiersz z okresu Solidarności - Zmartwychwstanie

Przed brama stoczni

Wrosły trzy potężne krzyże

   Ukrzyżowana nadzieja

   Polska Golgota

   Zginęli jak Pan

   Z rąk swoich współbraci

   Jak On, byli prześladowani

   Jak On, chołstani

   Jak Jemu, im zamykali usta

   Jego krew wsiąkała w kamienistą ziemię

   Ich krew płukała brukowe kamienie

   Jak Jego, nocą chowali

   Zawiniętych w białe prześcieradła

   A na pogrzebie była tylko najbliższa rodzina

   On dnia trzeciego zmartwychwstał

   Oni zmartwychwstali po latach dziesięciu

   Pan złożył swe życie w ofiarze

   By z grzechów odkupić ludzi

   Dzięki ich śmierci w grudniu

   Naród z letargu zbudził się

   Lublin, 22 grudnia 1980