Smutna cisza

Nad zbocze świerkiem porośnięte

zza gór przyleciał halny wiatr,

i coraz bardziej się rozpędzał

z siłą na ścianę lasu wpadł,

Gięły się przed wichurą

drzew konary

z trzaskiem łamały się gałęzie,

Smreki padały na kolana

płakały żywicznymi łzami

szumem błagały o ratunek

Lecz halny szalał bez litości

aż zmęczył się 

i przyhamował

i w końcu pozbył się swej złości,

Na drodze, 

którą przebył

zostały wiatrołomy

Drzewa leżały jak żołnierze

pobici w walce,

o śmierci, których nikt nie słyszał

Nad zielonym drzew rumowiskiem

zaległa wkrótce 

smutna cisza

                                       

Twe Słowa...

Z obawą i żalem klękam

przy kratkach konfesjonału,

Tak mało we mnie poprawy

a tyle było zapału,

Gdy słyszę 

"odpuszczam ci grzechy"

Twe słowa, 

w ustach kapłana

z wdzięczności łzy płyną

za Miłosierdzie Pana, 

Wyrosły mi skrzydła u ramion

a dusza wzbija się do nieba

Znalazłam Ojca

Znalazłam Ojca swojego, 
   co na mnie od dawna już czeka
czasu nie liczę, bo przecież
 droga do Niego daleka,

Gdy mnie dopadną zmartwienia wiem 
 gdzie  mogę się schronić

Gdy życie mi razów nie skąpi

On zawsze potrafi obronić,

Swym płaszczem osłoni od złego

pocieszy w każdej godzinie,

rozproszy smutku ciemności

da pewność, 
że z Nim nie zginę,

Ty jesteś...

Ty jesteś drogą wybraną z dróg wielu 
Innej już szukać nie muszę
Przy niej drogowskazy - Twoje przykazania
Gdy będę się ich trzymał 
na pewno dojdę do Pana,

Ty jesteś prawdą
Odpowiedź mi dajesz na każde pytanie
Nie zwodzisz, nie oszukujesz, nigdy nie kłamiesz
Wierzę w Twoje słowa - Panie

Ty jesteś  życiem
Oddech mi przywracasz
Budzisz z letargu mojej codziennej udręki
Serce do bicia przymuszasz na nowo
Uciszasz bólu jęki


                                           

Twój ślad

Choć jesteś tylko

małym trybikiem

w machinie życia

pędzącej przez wieki

Czas twój tak krótki

jak mgnienie powieki

Lekki jak puszek

porwany z dmuchawca,

jak pyłek kurzu

którym wiatr zakręci

Ślad swój zostawisz

w ludzkiej pamięci

u tych, którzy ciebie znają

przetrwasz do czasu

gdy o pamięć dbają

                         

Za drzwiami...

Szpitalne, długie  korytarze

za drzwiami ludzka tragedia,

Życie odarte z marzeń 

Diagnoza lekarska

jak wyrok w sądzie przeznaczenia,

świat zawalił się na głowę,

rozwiały się złudzenia...

Majowy dzień

Mgiełka zielonych liści

osiadła na drzewach

z gałęzi jabłoni

wiatrem poruszonych

spłynęła ku ziemi

białych płatków ulewa,

Zapłonęły świeczkami kwiatów

potężne kasztany,

Po alejkach w  parku

błądzą  zakochani,

Przyspieszone bicie serca

uczuciem  miłości,

Zapach bzów odurza

śpiew ptaków spacer umila,

Serce się z piersi wyrywa

i pofrunęłoby jak balonik do nieba

gdyby nie siła grawitacji

która przy ziemi je trzyma,