Jesienna szara pora

Jesienna, szara pora

Zapłakanymi oknami spoglądają domy

Godziny dnia umykają jak zające

Wieczory człapią powoli

Jak w czarnej smole

Przez krople deszczu błyszczy czasem

Światło zapalonej latarni

Przechodnie snują się po uliczkach

Jak cienie, w naciśniętych na oczach czapkach

Mokre, bezbarwne drzewa

Opuszczają smutne, nagie gałęzie

I płaczą kroplami jesiennego deszczu

Ołowiane chmury, ciężkie

Jak namoknięta kołdra, zasłaniają księżyc

Szum spadających kropel

Miesza się z szumem wiatru

Każdy ucieka do ciepłego pokoju

Tylko tu mokra, zimna jesień

Jest przyjemna

Dwa serca

Mam dwa serca
Do miłości stworzone
Które kochać nie boją się
Jedno moje - czasem zalęknione
Dla którego Twoje
Jest wsparciem i ostoją
Tak często serce moje
Upada w grzechu
Ciężka jest moja wina
Ty przygarniasz
Do Swego serca mnie
Jak marnotrawnego syna
Moje serce jest z ciała
Twoje - utkane z miłości
Przez grzechy moje
Włócznią przebite na krzyżu
Jeszcze o Miłosierdzie dla mnie
Ojca Swego prosi

Ikebana

Popołudniowym idąc śladem
Gonisz słońca promienie
Szeleszczą dywany z liści -   
Jesienne marzenie 

Kasztany błyszczą w twej dłoni

Jak na talizman patrzysz na nie
Wierzysz, że mogą cię obronić
I że nic złego nie stanie

Myślisz - zaklęte w kasztan słońce
Gdy delikatnie ich dotykasz
I czujesz ciepło pulsujące
Co miłym dreszczem cię przenika

Czerwone jarzębiny kiście
Wpadły do torby dla zabawy
Do nich klonowe doszły liście
I trochę zasuszonej trawy

W domu z tych skarbów czar powstanie
Ta ciepła, kolorowa chwila
Zaklęta w cudo ikebana
Chłodne dni będzie nam umilać

Warszawa

Nie znałam Twych żywych ruin

Widziałam je tylko w kinie

Mój świat się zaczął po wojnie

Lecz czas tak prędko płynie

Ze strachem wspominam rządy

Hitlerowskiego kata

I wdzięczna jestem żołnierzom

Żeś nie zniknęła z map świata

Na twojej spalonej ziemi

Wyrosły nowe domy

Odgruzowano ulice

Ludzi wysiłkie ogromnym

Twój obraz wrył sie w pamieci

Choć mieszkam od ciebie daleko

Czuję, że na mnie czeka

Moja Warszawa nad rzeką

Witam cię każdym nerwem

Każdym uśmiechem witam

Błądząc po starych zaułkach

Ślady historii czytam

Idę przez Marszałkowską

Z Nike pogadam sobie

Pokłonię się Syrence

I złoże kwiaty przy grobie

Życie po życiu

Usnął na wargach oddech ostatni

Oczy przykryły powieki

Serce zmęczone bić przestało

Odpocznie teraz na wieki

Przed tobą długi, ciemny tunel

W który z obawą wstępujesz

Na końcu małe swiatełko

Drogę ci pokazuje

Biegniesz do niego

Z radością i nadzieją

A światła rosną, przyciągają

W jasnościach ogromnieją

I otwieraja się przed tobą

Niewidzialne wrota

Wydobyte z ciemnego ukrycia

I przechodzisz przez nie

Do nowego życia

Orzeł Śmierci

Jak czarny orzeł

Krążysz ponad nami

Dotykasz zimnym skrzydłem snu

Nasze powieki

Jak przewodnik prowadzisz duszę

Przez ziemskie wertepy

Aby zmęczona życiem

Spoczęła w Panu na wieki

Księżyc zakochanych

Jak srebrne plamy od księżyca

Jak złotych krążków jasny blask

Nocą w neonach kąpie się ulica

Od zmroku w światłach tonie, aż po brzask

I tylko zakochane pary

Szukają tutaj szczęścia chwil

W maju, w księżycu, jak talary

Ich roziskrzone oczy lśnią

Ich ciche kroki, jak krok kota

Szepty, co w szmerze liści drżą

Ręce gorące łączy tęsknota

Bo przecież zakochani są

Podobnych par, w podobnym maju

Przechadza się na pewno tysiąc

I tylko w zakochanych ciszę

Prześwieca poprzez liście miesiąc

On mówi do niej czułe słowa

Po głowie gładzą jego dłonie

A on a za nim iść gotowa

I rozmarzona, w oczach jego tonie

Czaruje chłopak w noc majową

Zapewnia o miłości swej

A srebrny księżyc ponad głową

Myśli, czy wierny bedzie jej

Czy nie porzuci, nie odejdzie

Za inną nie pogoni w świat

A ona, czy zawsze taka będzie

Chociaż upłynie wiele lat

Tak dumał księżyc, gdy z wysoka

Na młodych patrzył spoza drzew