Matka Litościwa

źródło: internet

Bronisz przed gniewem Ojca

swe niesforne dzieci

usprawiedliwiasz,
prosisz za tymi

co obietnice poprawy składają

a swoim grzesznym życiem

wciąż Boga obrażają.

Stoisz na progu Ojca domu

z zapaloną świecą

by drogę odnalazły w ciemnościach 

dusze
co ku niebu lecą.

Prowadzisz za rękę

do swojego Syna

Matko Litościwa,

nadziejo nasza jedyna.

                                  

Znów nowy dzień...

Znów nowy dzień

świt obudził,

pełen planów i marzeń

problemów oczekiwanych

i niespodziewanych zdarzeń

Czy wiem jak go przeżyć?

 Czy nieznane ścieżki przetrę, 

Czy zobaczę obok innych ludzi?

Czy potrafię egoizm w sobie zdusić 

a miłość w sercu obudzić?

Czy przestanę gnać przed siebie 

niszcząc po drodze wszystko?

Czy rozejrzę się czasem dokoła

by zobaczyć to - co dalekie

i to co obok mnie - blisko?

Życie na ziemi jest chwilką,

kres przyjdzie na każdego człowieka.

Za granicą światła

             nieskończona wieczność czeka.

                            

Dzień wigilijny

Mróz zimnymi pazurami

drapie szyby w oknach

skrzą się na nich malowane

białe kwiaty paproci

Blade słońce zza chmur wygląda

Gdzieś słychać śpiew kolędy.

W pokoju zielona  choinka

ubrana w bombki i świecidełka

mieni się barwami tęczy.

Pod drzewkiem prezenty:

        zaadresowane dla każdego z gości        
        kolorowymi wstążkami powiązane

Wiersz z okresu Solidarności - Kwarantanna

Człowiek szczerze nauczył się mówić
Prosto z mostu, co myśli, co czuje
Po ogródkach domysłów nie kluczy
Mowi o tym co go denerwuje

Wszystko trzeba z perspektywy mierzyć
W głab się cofać i w przyszłość niepewną
Żeby plany i wykonanie
W rzeczywistośći stanowiły jedno

Ważyc czyny, nie słowa dziś chcemy
Analiza więc będzie dokładna
Kilka życiorysów trzeba przewertować
Dla winnych - kara przykładna

Dziewięćdziesiąt dni mamy przed sobą
Okres ciszy - lekarstwo na nerwy
Czas zdwojonego wysiłku
Pora uruchomienia społecznej rezerwy

To czas próby, przymiarka do życia
W nieco zmienionych układach
Może zacznie się coś wreszcie robić
A nie tylko gadać, gadać, gadać

To egzamin nowego rządu
Czy go zdadzą, czy my sie sprawdzimy
Po trzymiesięcznym okresie
Kwarantanny - zobaczymy


Lublin, 20 luty 1981


Wiersz z okresu Solidarności 2013 - Zmartwychwstanie
Wiersz z okresu Solidarności 2014 - Robotnicy
Wiersz z okresu Solidarności 2015 - Odnowa

Pierwszy śnieg...

Nieśmiały, pierwszy śnieg

do czarnej ziemi się tuli,

gdy na niej poleży dłużej

zmienia się w mokrą kałużę.

Z pałacu królowej Zimy

na zwiady został wysłany

ma stwierdzić, czy na jej przyjście

świat jest już przygotowany.

Sypią się z nieba białe puszki

siadają na drzewach i trawie

jak pierze z rozdartej poduszki

w psotnej, dziecięcej  zabawie.

Czysto się zrobi na chwilę

gdy śnieg przykryje brudne śmieci

niestety, szybko się stopi

gdy tylko słońce zaświeci.

                                      

Jak się odnaleźć...

W starym pamiętniku

zapiski dawnych zdarzeń

gumką "myszką" wyciera czas.

Komputery zastąpiły
maszyny do pisania,

słuchawki na uszach

odgradzają jak murem od innych.

Wśród tłumu człowiek został sam.

Zagubiony w wirtualnej przestrzeni

jak mucha złowiony

szarpie się w jej pajęczej sieci,

lecz już nie potrafi

odnaleźć się w realnym świecie.

                           

 

Kolorowy talizman

Po pierwszych przymrozkach

na ziemię opadł deszcz liści

złotem zalało ulice

rozświetliło szarość dnia jak słońce.

Gałązki krzewów oplotły

nitki  babiego lata

na nich kropelki rosy błyszczące.

Ciepły powiew wiatru

bukiet kolorowych liści w dłoni

jest jak talizman, który od smutku

jesiennej szarugi obroni.