Anioł Stróż

Błąka się dusza

po manowcach życia,

ogłuszona gwarem

oślepiona blaskiem

wielkomiejskiego świata.

Szuka drogi

wśród poplątanych ścieżek

aż wreszcie natchniona

wzywa swego Anioła.

On za rekę ją bierze

wyprowadza z labiryntu ciemności,

ociera łzy strachu

z zapłakanej twarzy,

pokazuje uchylone drzwi kościoła.

Zawsze przychodzi

kiedy go zawołasz.

                                

Czekam...

Stoję na brzegu oceanu

niespełnionych marzeń.

Biała mewa z krzykiem odfrunęła.

Wiatr natchnienia

przestał dmuchać w żagle,

opadły jak kurtyna w teatrze,

lub jak ręce zmęczone wysiłkiem.

Czekam, 

może powróci

biały ptak z nowymi pomysłami

na wiersze i na życie.

Wystarczy jedno słowo zachęty

które obudzi mnie z letargu

i małą iskierkę w płomień zamieni

Czasie - czekam, 

czy potrafisz

moje życie odmienić ?

                               

Co powiem ...

Gdy sił zaczyna brakować

a każda czynność jest trudna

jak wędrówka w góry

na które się wspinałam.

Coraz częściej z nostalgią 

dni młodości wspominam.

Gdy oczy już ostro nie widzą

i coraz większe luki w pamięci

przychodzi moment

że spadam z karuzeli życia

a ona dalej się kręci.

Co powiem Panie

gdy do Ciebie wrócę,

czy moim ziemskim życiem

ucieszę Cię, czy zasmucę?

                                 

Matka Litościwa

źródło: internet

Bronisz przed gniewem Ojca

swe niesforne dzieci

usprawiedliwiasz,
prosisz za tymi

co obietnice poprawy składają

a swoim grzesznym życiem

wciąż Boga obrażają.

Stoisz na progu Ojca domu

z zapaloną świecą

by drogę odnalazły w ciemnościach 

dusze
co ku niebu lecą.

Prowadzisz za rękę

do swojego Syna

Matko Litościwa,

nadziejo nasza jedyna.

                                  

Znów nowy dzień...

Znów nowy dzień

świt obudził,

pełen planów i marzeń

problemów oczekiwanych

i niespodziewanych zdarzeń

Czy wiem jak go przeżyć?

 Czy nieznane ścieżki przetrę, 

Czy zobaczę obok innych ludzi?

Czy potrafię egoizm w sobie zdusić 

a miłość w sercu obudzić?

Czy przestanę gnać przed siebie 

niszcząc po drodze wszystko?

Czy rozejrzę się czasem dokoła

by zobaczyć to - co dalekie

i to co obok mnie - blisko?

Życie na ziemi jest chwilką,

kres przyjdzie na każdego człowieka.

Za granicą światła

             nieskończona wieczność czeka.

                            

Dzień wigilijny

Mróz zimnymi pazurami

drapie szyby w oknach

skrzą się na nich malowane

białe kwiaty paproci

Blade słońce zza chmur wygląda

Gdzieś słychać śpiew kolędy.

W pokoju zielona  choinka

ubrana w bombki i świecidełka

mieni się barwami tęczy.

Pod drzewkiem prezenty:

        zaadresowane dla każdego z gości        
        kolorowymi wstążkami powiązane

Wiersz z okresu Solidarności - Kwarantanna

Człowiek szczerze nauczył się mówić
Prosto z mostu, co myśli, co czuje
Po ogródkach domysłów nie kluczy
Mowi o tym co go denerwuje

Wszystko trzeba z perspektywy mierzyć
W głab się cofać i w przyszłość niepewną
Żeby plany i wykonanie
W rzeczywistośći stanowiły jedno

Ważyc czyny, nie słowa dziś chcemy
Analiza więc będzie dokładna
Kilka życiorysów trzeba przewertować
Dla winnych - kara przykładna

Dziewięćdziesiąt dni mamy przed sobą
Okres ciszy - lekarstwo na nerwy
Czas zdwojonego wysiłku
Pora uruchomienia społecznej rezerwy

To czas próby, przymiarka do życia
W nieco zmienionych układach
Może zacznie się coś wreszcie robić
A nie tylko gadać, gadać, gadać

To egzamin nowego rządu
Czy go zdadzą, czy my sie sprawdzimy
Po trzymiesięcznym okresie
Kwarantanny - zobaczymy


Lublin, 20 luty 1981


Wiersz z okresu Solidarności 2013 - Zmartwychwstanie
Wiersz z okresu Solidarności 2014 - Robotnicy
Wiersz z okresu Solidarności 2015 - Odnowa